ตอนที่ 218 ดอกเอล์มดอกหนึ่ง

เสิ่นเนี่ยนรู้สึกว่าเรื่องความรักใคร่พวกนี้ เป็นสิ่งที่ช่วยแต่งแต้มสีสันให้ชีวิตงดงามยิ่งขึ้น

ถึงขนาดที่ตอนลู่เจียงเดินเข้าประตูมา เธอเหลือบตามองเขาแล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ฉันมีขุนเขาและสายธารแห่งมาตุภูมิ”

หล่อจริง ๆ!

มือของลู่เจียงหิ้วกระเป๋าเดินทางสีเขียวทหาร สวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีน้ำเงินเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้าคู่กับกางเกงลำลองขายาวสีดำ เรียวขาตรงยาว ไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร เดินออกมาด้วยท่วงท่าราวกับเดินแบบบนรันเวย์

ไม่เกินสามวินาที

เสิ่นเนี่ยนเท้าคาง น้ำเสียงอ่อนลง “ฉันคิดถึงคุณจังเลย”