ตอนที่ 219 ไม่มีความากล้าแล้ว

ในวันสอบ ลู่เจียงได้ไปหาดอกเอล์มมาหนึ่งกิ่งจริง ๆ

ใบไม้เขียวอ่อนซ้อนทับกันเป็นช่อ ๆ บนปลายกิ่ง มองดูแล้วสบายตายิ่งนัก เมืองหลวงในช่วงเดือนมีนาคมและเมษายน ต้นหวายจีนยังไม่ตื่น ต้นขี้ผึ้งเพิ่งเริ่มผลิหน่อ ต้นเอล์มจึงหาได้ง่าย

ตรงปากตรอกซอยและริมคูเมืองมีอยู่ดงใหญ่ ลู่เจียงไม่เพียงหักมาแค่กิ่งเดียว เขายังเด็ดใส่ถุงเล็ก ๆ นำไปไว้ที่บ้านอีกด้วย

คนมณฑลหลานชอบกินดอกไม้ ชอบกินยอดอ่อนของต้นไม้ ติงหลิงไม่ต้องเอ่ยปากถามใคร ก็รู้ว่าดอกเอล์มนำไปกินอย่างไร เพียงแต่คนที่ชอบก็ชอบมาก ส่วนคนที่ไม่ชอบก็เฉย ๆ

ลู่เจียงส่งให้ติดต่อกันหลายครั้ง

หนิงหลี่มองดูอยู่ข้าง ๆ จึงเอ่ยเตือนอย่างอ้อมค้อม “นายส่งดอกกุหลาบ หรือไม่ก็ดอกลิซิแอนทัสสีขาวสักดอกก็ได้นี่”