กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
รู้แจ้งในสีขาว ธำรงอยู่ในสีดำ ย่อมเป็นแบบแผนแก่ใต้หล้า
บนหัวเตียงของเสิ่นเนี่ยนมีตำรา “เต้าเต๋อจิง” วางอยู่เล่มหนึ่ง
ลู่จือไป๋
ลู่เจียงเอ่ยอ่านออกมาคำหนึ่ง “ลู่จือไป๋ มีความหมายว่าอะไรกัน”
เสิ่นเนี่ยนนอนหงายขวางอยู่บนเตียง “......ไม่แก่งแย่ง”
ลู่เจียงขมวดคิ้วแน่น มองไปยังทารกน้อยในเปลพลางถามด้วยความสงสัย “ทำไมถึงไม่แย่งล่ะ ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนต้องอาศัยคนเราแก่งแย่งมาทั้งนั้น”
ทุกสิ่งที่เขาและเสิ่นเนี่ยนครอบครองอยู่ในเวลานี้ล้วนอาศัยการต่อสู้แย่งชิงมาด้วยตนเอง เขาไม่คิดว่าคนเราควรจะไม่แก่งแย่ง
การแก่งแย่งยิ่งเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์
เสิ่นเนี่ยนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เพราะเพียงไม่แก่งแย่ง จึงไม่มีผู้ใดในใต้หล้าแก่งแย่งกับเธอได้”
แล้วกล่าวต่ออีกว่า “สายน้ำมีคุณประโยชน์ต่อสรรพสิ่งแต่ไม่เคยแก่งแย่ง”