กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เด็กคลอดในวันที่หนึ่งสิงหาคม
ในวันกองทัพนั้น เริ่มปวดท้องคลอดตั้งแต่ช่วงเช้ามืด เสิ่นเนี่ยนโทรศัพท์ไปโรงพยาบาลอย่างใจเย็น เพื่อนัดหมอ ทั้งยังไปสระผมและอาบน้ำ
ตอนเจ็ดโมงเช้า ก็ลงมาชั้นล่างดื่มโจ๊กไปหนึ่งชาม
ลู่เจียงตามหลังมาช่วยถือกระเป๋า จ้าวกุ้ยเซียงมือไม้ปั่นป่วนหยิบกะละมัง หยิบนมผง ผ้าอ้อม...
“เพิ่งจะสามสิบแปดสัปดาห์เอง”
ลู่เจียงมองเหงื่อเม็ดละเอียดบนหน้าผากของเสิ่นเนี่ยนด้วยความตกใจ อยากจะพูดอะไรหลายครั้ง แต่พอสบกับสายตาที่เฉยชาและสงบนิ่งของเธอ จึงหุบปากลงอย่างเด็ดขาด
คนเราเวลาทรมาน ไม่อยากพูดแม้แต่คำเดียว
วินาทีที่เด็กส่งเสียงร้องไห้อุแว้ ๆ หมอก็อุ้มเธอมาตรงหน้าเสิ่นเนี่ยน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เป็นเด็กผู้หญิง”