ตอนที่ 117 ภายหลังที่ดินอาจซื้อขายได้

ถนนของสวนอวี๋กว้างมาก ใต้ต้นไม้ก็แทบไม่มีอะไรกันใบไม้ร่วงหล่น

พอพ้นเวลาเข้างาน รถราที่เข้า ๆ ออก ๆ ก็ลดน้อยลง ไม้ยืนต้นสูงตระหง่าน เว้นระยะทางไปช่วงสั้น ๆ ก็มีโคมไฟถนนหนึ่งดวง มีน้าพาเด็กมาเดินเล่นในสวนสาธารณะเล็ก ๆ ริมทาง

ลู่ซานจ้องมองเถาวัลย์ตีนตุ๊กแกริมกำแพงด้านหนึ่ง ในมือถือพลั่วเหล็ก พอเห็นลู่เจียงกลับมาจึงถามขึ้นว่า “นี่ตั้งใจเหลือไว้เหรอ”

ดอกไม้ใบหญ้าในสวนดอกไม้ นอกจากไม้ยืนต้นแล้ว ล้วนถูกเสิ่นเนี่ยนเรียกคนมาถางทิ้งไปจนเกลี้ยง ตอนนี้จึงดูรกร้างว่างเปล่า แม้จะสะอาดตากว่าลานบ้านของคนอื่น แต่ก็ดูไม่สวยงาม ต้องจัดตกแต่งใหม่เสียก่อนถึงจะเหมาะสำหรับต้อนรับแขก

ลู่เจียงชำเลืองมองลานบ้านข้าง ๆ แวบหนึ่ง ที่นั่นดอกไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มงอกงาม เป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นสัดส่วน

“ซื้อผลไม้สักหน่อย พวกเราไปเยี่ยมเพื่อนบ้านเพื่อขอคำแนะนำกัน”