ตอนที่ 116 ไม่สืบสาวอดีต และก็ไม่ได้ให้อภัย

เสิ่นหวยชิงหลุดขำกับคำพูดนี้ ทว่าในรอยยิ้มกลับแฝงความขื่นขมอยู่บ้าง

เขาถาม “เธอยังจะมีการยกโทษให้ในรูปแบบอะไรกันได้อีก”

เสิ่นเนี่ยนพูดเรียบ ๆ “การยกโทษให้แบบขอไปที ฉันเข้าใจความหมายของท่าน เธอแก่แล้ว เรื่องที่ทำในอดีต ตอนนี้ก็รู้ว่าผิดแล้ว คนเป็นรุ่นน้องก็ต้องเห็นอกเห็นใจและเข้าใจ พวกท่านต่างมีความกตัญญูของคนเป็นลูก ไม่อยากรอให้คนจากไปแล้วเห็นเธอจากไปด้วยความเสียใจภายหลัง”

“แต่จะให้ฉันยกโทษให้ มันยากจริง ๆ”

เธอรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จิบไปหนึ่งคำ แล้วเงยหน้ามองเสิ่นหวยชิง “ฉันดิ้นรนออกมาได้ แต่ถ้าดิ้นรนออกมาไม่ได้ล่ะ ฝังตัวเองอยู่ในภูเขาใหญ่ทั้งชีวิตโดยไม่ได้เดินออกมา สุดท้ายเธอจะไปตามหาฉันสักหน่อยไหม”

“ป้าคนนั้น จะไปตามหาไหม”

“ถ้าฉันอยู่ในสภาพอนาถ ด้านหน้าอุ้มเด็กคนหนึ่ง ด้านหลังสะพายเด็กคนหนึ่ง พวกเธอจะนึกชดเชยให้ฉันหรือ คงหลบแทบไม่ทันมากกว่า เด็กที่ไร้ประโยชน์และไม่ได้เรื่องแบบนี้ ตระกูลไหนจะอยากได้”

เสิ่นหวยชิงหลับตาลง “ฉันอยากได้”

เสิ่นเนี่ยนถอนหายใจเงียบ ๆ “เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น ไม่มีใครรู้หรอกว่าบทสรุปจะเป็นอย่างไร แต่การที่เธอทิ้งเด็กหญิงวัยหกขวบไว้ในภูเขาใหญ่ นั่นคือความจริง”

“ท่านช่วยเหลือฉันกับลู่เจียงไว้มาก ทั้งยังจริงใจกับพวกเรา ฉันไม่อยากทำร้ายจิตใจท่าน และไม่คิดจะตัดสัมพันธ์กับท่าน พูดตามตรง การได้พึ่งพาบารมีท่าน คนเรามีเบื้องหลังคอยหนุนหลัง ทำอะไรก็ราบรื่นกว่า”