ตอนที่ 108 เธอสำรวมให้ฉันหน่อย

ยามพระอาทิตย์ตก เงาของต้นทับทิมทอดยาวเฉียงลงบนพื้น

พัดลมไฟฟ้าหมุนวน สายลมที่พัดออกมาล้วนเป็นลมร้อน

ลู่เจียงลุกขึ้น เดินไปเปิดหีบหวายไม้ หยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกมาจากข้างใน แล้วดึงรูปถ่ายออกมาใบหนึ่ง

เขาดูเองอยู่ครู่หนึ่งก่อน จากนั้นจึงวางลงตรงหน้าเสิ่นเนี่ยน “เหมือนเธอไหม”

เสิ่นเนี่ยนมองไปอย่างสงสัย

ไม่เหมือน

ในรูปถ่ายเป็นเด็กไม่กี่คน สะพายกระเป๋าหนังสือเดินเล่นกันไปตามทางเป็นกลุ่มละสองสามคน เด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวในนั้น ทั้งผอมทั้งคล้ำ กระทั่งใบหน้าก็ยังมองไม่ชัด

นี่ไม่ใช่เธอเลยสักนิด

เสิ่นเนี่ยนรับรูปถ่ายมา “ถนนที่โจวเจียเฉียวซ่อมเสร็จแล้วเหรอ”

ลู่เจียงนั่งกลับลงไป “นั่นไม่ใช่ถนนในหมู่บ้าน เป็นทางหลวงประจำมณฑลนอกหมู่บ้าน เด็กหมู่บ้านอื่นก็ไปเรียนหนังสือที่โจวเจียเฉียวแล้วเหมือนกัน”