ตอนที่ 109 เธอแค่บุกตะลุยไปก็พอ

เสิ่นเจ๋อเหลียงหน้าตาหล่อเหลาหมดจด

โหนกคิ้วเรียบโค้งได้รูป สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากบางเส้นสายอ่อนละมุน รูปร่างของเขาสูงโปร่ง ช่วงไหล่ไม่กว้างนัก โครงร่างค่อนข้างผอม สวมใส่อะไรกันก็แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายม้วนหนังสืออันสง่างามผึ่งผาย

ส่วนลู่เจียงกลับเป็นคนอีกแบบหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

เครื่องหน้าคมกริบดุดัน สันคิ้วสูง เส้นสายด้านข้างใบหน้าคมเข้ม สีผิวค่อนข้างคล้ำ เพียงเขายืนอยู่ตรงนั้น ก็ให้ความรู้สึกแก่ผู้อื่นว่าเป็นคนที่ไม่น่าไปตอแย ทว่าเปี่ยมด้วยปราณธรรมะและสุขุมมั่นคง

ผู้ชายสองแบบ

คนหนึ่งดั่งสายน้ำ อีกคนดั่งภูเขา

สวีลิ่งอี๋กวาดสายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วไม่ได้มองต่ออีก เธอขยับเข้าไปใกล้ข้างหูเสิ่นเนี่ยน กดเสียงต่ำลง “ฉันยังคงชอบพี่ชายนายมากกว่า ผู้ชายแบบนี้คงมีแค่นายที่รับมือไหว”