กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กำแพงลานบ้านสูง ทั้งยังไม่มีใคร
ลมพัดแผ่วเบา แสงแดดก็อบอุ่น ลู่เจียงเข้าใจความหมายของการประทับตราคืออะไรกันในทันที เขายิ้มพลางพยักหน้า “เรื่องที่ฉันทำ ฉันย่อมยอมรับอยู่แล้ว”
เขาโอบร่างเธอเข้ามากอดไว้ในอก “คุณคือความทะเยอทะยานของฉัน เป็นดอกไม้ที่ฉันปรารถนาจะเด็ดดม และยิ่งทำให้ฉันได้เปิดหูเปิดตาเห็นโลกกว้างภายนอก”
“ฉันจะตัดใจทิ้งคุณลงได้อย่างไร ส่วนพวกลู่ชวน เนี่ยนเนี่ยน ผู้ชายไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คุณคิด และพวกเขาก็ยิ่งไม่ใช่”
เสิ่นเนี่ยนคล้องคอเขา “คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือว่าพวกเขาจะยอมไปกับคุณ”
ลู่เจียงลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธอพลางสางลงมา “พี่น้องของฉัน ย่อมมีความทะเยอทะยานเต็มเปี่ยมเหมือนฉัน”