ตอนที่ 48 ฉันไม่ฟ้องเธอแล้ว

หวังชุนหลานรอคนกลับมาในห้องรับรองไม่ไหว เธอก็รู้ทันทีว่าจะต้องเห็นว่าเธอเป็นประชาชน ถึงไม่สนใจคดีนี้ พวกเขาไม่ช่วยตามหาชิงซานเลยสักนิด และไม่ไปซักถามเสิ่นเนี่ยน เอาแต่จะตัดสินให้เป็นคดีบุคคลสูญหายอะไรกัน

เธอตื่นตระหนกจนเสียขวัญ จึงวิ่งออกไปตามหาคน

ผลักประตูเปิดออกก็เห็นลู่เจียง เธอไม่ได้ยินถ้อยคำของเขาเลยแม้แต่น้อย โพล่งถามขึ้นมาตรง ๆ ทันที “ชิงซานล่ะ ลู่เจียง! ชิงซานล่ะ!”

ลู่เจียงหันหน้ากลับมา แววตาสงบนิ่ง ไร้คลื่นระลอกอารมณ์

หวังชุนหลานถลันตัวไปข้างหน้าสองก้าว เจ้าหน้าที่ความมั่นคงสาธารณะหญิงด้านหลังยื่นมือมาขวางเธอไว้ เธอขัดขืนอยู่ครู่หนึ่งแต่ดิ้นไม่หลุด จึงได้แต่ยื่นลำตัวไปข้างหน้าข้ามท่อนแขนนั้น

“เขาไปหาเสิ่นเนี่ยนใช่ไหม นายกับเสิ่นเนี่ยนซ่อนเขาไว้ใช่ไหม!”