ตอนที่ 42 โลกนี้ไม่มีเทพนิยาย

ขณะที่เสิ่นเนี่ยนตื่นขึ้นมา เป็นเวลาราตรีสงัด

ซวยแล้วน้ำเกลือหมดขวดไปแล้ว เทศกาลเช็งเม้งสติของเธอแจ่มชัดขึ้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยแตะจมูก เธอเอนกายนอนอยู่บนเตียงคนไข้ริมหน้าต่าง บานหน้าต่างเปิดแง้มไว้ ส่งกลิ่นหอมละมุนของดอกหอมหมื่นลี้ลอยเข้ามาจาง ๆ

พิชิตตำแหน่งสูงสุดในการสอบ ดอกหอมหมื่นลี้เบ่งบานแล้วจริง ๆ

เธอทอดสายตามองดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้าเงียบ ๆ

ช่างกระจ่างตางดงามถึงเพียงนั้น ทว่าในนั้นกลับไม่มีฉางเอ๋อ ไม่มีอู๋กัง และไม่มีกระต่าย มีเพียงหินที่เป็นหลุมเป็นบ่อ ไร้ซึ่งความงดงาม และปราศจากร่องรอยแห่งสิ่งมีชีวิตใด ๆ

โลกใบนี้ไม่มีเรื่องราวเทพนิยาย

เธอหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง หันมองคนที่อยู่ข้างขอบเตียง

แต่งงานกับเขา เป็นการกระทำที่วู่วามไปหรือเปล่านะ