ตอนที่ 41 หาที่ไปไม่เจอ

ฟางชิงซานเดินจากไปแล้ว ทว่าเสิ่นเนี่ยนกลับยังคงเหม่อลอยอยู่นานไม่อาจดึงสติกลับมาได้

ลู่เจียงเดินเข้าไปสวมกอดเธอไว้ พลางตบหลังเธอเบา ๆ “ภรรยา ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่ตรงนี้...”

เขาโอบกระชับเธอแน่น หวังจะส่งผ่านความอบอุ่นไปให้เธอ

เสิ่นเนี่ยนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง เธอเกยคางไว้บนไหล่ของลู่เจียง ทอดสายตามองทิวเขาแห่งเจ้อกูอ่าว เทือกเขาทอดยาวเป็นแนวมิรู้จบ กักขังผู้คนที่นี่เอาไว้ และกักขังความคิดจิตใจของพวกเขาไว้เช่นกัน

ทั้งน้าสะใภ้ น้าชาย ปู่ทวดใหญ่... ผู้คนทุกคนที่นี่ ล้วนเป็นคนยากจนข้นแค้นที่ไม่เคยผ่านการศึกษาภาคบังคับเก้าปี ทว่าเธอเคยผ่าน

เธอเติบโตขึ้นมาใต้แสงแดดอันอบอุ่น เติบโตขึ้นมาท่ามกลางสายลมวสันต์