ตอนที่ 43 เขาแต่งกับเธอได้ ก็เพราะความอยุติธรรมนี้

กินข้าวเย็นเสร็จ ก็ไปเดินเล่นด้วยกัน

ออกจากประตูหน้าลานบ้านเลี้ยวขวา ลัดผ่านตรอกสองสาย ก็ถึงถนน

ต้องไปพบครู เสิ่นเนี่ยนตั้งใจจะนำใบชาจากภูเขาติดไม้ติดมือไปให้เขาบ้าง ลู่เจียงมีลู่ทางพอดี

ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่มุ่งหน้าไป

เดินผ่านโรงเรียน เห็นเรือนรับรองแห่งนั้นเข้า เสิ่นเนี่ยนก็ชะงักฝีเท้า พลันแค่นเสียงหึออกมา แล้วมองไปทางลู่เจียง

ลู่เจียง “...”

พอกลับถึงลานบ้านเล็ก ประตูปิดลง เสิ่นเนี่ยนก็โผกอดลู่เจียง เงยหน้าขึ้นมา “ฉันคิดถึงคุณแล้ว”

รอยจูบของเธอประทับลงบนคางลู่เจียง ลู่เจียงวางใบชาไว้บนโต๊ะ เขาก้มศีรษะลง จูบลงบนริมฝีปากของเธอ สองมือรวบเอวคอดของเธอไว้ แล้วอุ้มร่างขึ้นมา

เรียวขาของเสิ่นเนี่ยนเกี่ยวรัดเอวของลู่เจียงตามสัญชาตญาณ

เขาพาเธอเดินไปข้างหน้า เปิดประตู แล้วปิดประตูกลับลงมา