ตอนที่ 40 พวกเราไม่มีใครไร้เดียงสา

บนทางขากลับ เขาไม่ได้จับมือเธอ ทว่านิ้วมือกลับแนบชิดติดกับนิ้วของเธออย่างแนบแน่น

พอถึงที่ที่มีคนเยอะ เสิ่นเนี่ยนก็ยังคงนั่งอยู่บนคานหน้ารถจักรยาน

ค่านิยมในยุคสมัยนี้ค่อนข้างหัวโบราณ ทว่าพวกเขาเป็นคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน บรรดาผู้อาวุโสเห็นเข้าก็เพียงแค่ยิ้ม ๆ ส่วนพวกคนหนุ่มสาวกลับหัวเราะร่า ทั้งยังผิวปากแซวตามหลังพวกเขา

ตระกูลลู่ไม่ได้ทำนามากนัก ส่วนใหญ่ยกให้ญาติ ๆ ทำ เหลือไว้เพียงเสบียงอาหารสำหรับคนในครอบครัวตัวเองเท่านั้น

ข้าวเปลือกที่ตากไว้เมื่อหลายวันก่อน พอถึงตอนเย็นต้องใช้กระสอบป่านเก็บรวบรวมเพื่อนำไปไว้ในโกดัง

เสิ่นเนี่ยนไปที่ลานตากเมล็ดพืชเพื่อช่วยจับปากกระสอบ ฝุ่นฟุ้งกระจายใส่หน้าเธอเต็ม ๆ ลู่เจียงมองเธอแวบหนึ่งแล้วกันเธอออกไป “ไปกวาดข้าวเปลือกเถอะ”

การกวาดข้าวเปลือกก็ฝุ่นคลุ้งเช่นกัน