กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในโถงกลางบ้านเงียบสงัด
เสิ่นเนี่ยนวางตะเกียบลง มองไปทางหวังชุนหลานแล้วทอดถอนใจ
“น้าสะใภ้ ฉันไม่โทษคุณหรอก ไม่เคยเลย ทำไมคุณถึงคิดตลอดเวลาว่าฉันจะโทษคุณล่ะ”
เธอจนปัญญาและไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
“ใช่ คุณไม่ได้ให้ฉันเรียนหนังสือ แต่คนในบ้านนอกจากชิงสุ่ยแล้ว มีใครได้เรียนหนังสือบ้าง ยายจากไปตอนชิงสุ่ยเพิ่งจะขวบเดียว คุณกับน้าชายต้องลงแปลงนาหาแต้มแรงงาน เลี้ยงดูเด็กตั้ง 4 คน งานในบ้านนอกบ้านก็กองเป็นพะเนิน ฉันเข้าใจ”
“เพราะงั้น ฉันถึงไม่เคยคิดโทษคุณจริง ๆ”
ริมฝีปากของหวังชุนหลานสั่นระริก เธอขบกรามแน่น
ฟางชิงซานส่งเสียงเรียก “แม่...”