กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ภายในโถงกลางบ้านเงียบสงัดจนน่ากลัว
ทั้งฟางต้าจู้และหวังชุนหลานต่างตกตะลึงกับคำพูดของเสิ่นเนี่ยน ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของพวกผู้หญิงข้างนอก หรือคำถามย้อนที่เนรคุณประโยคสุดท้ายของเธอ
เสียงของหวังชุนหลานสั่นเครือ “ฉันเป็นผู้ใหญ่ของแก ฉันเลี้ยงดูแกมาตั้งสิบกว่าปี!”
เสิ่นเนี่ยนไม่ยิ้ม เพียงแค่มองดูเธอ
“ฉันบอกไปแล้ว พ่อของฉันเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ คนที่เลี้ยงดูฉันจนโตคือประเทศชาติ ไม่ใช่น้าสะใภ้ เพราะฉะนั้น ระหว่างพวกเราไม่มีบุญคุณต่อกัน น้าอยากให้ฉันคิดบัญชีกับน้าตรงนี้ทีละยอดไหมล่ะ”
ฟางต้าจู้ลุกขึ้นยืน
ฟางชิงซานขวางหน้าเสิ่นเนี่ยนไว้ทันที มองดูเขาด้วยความตึงเครียด
ฟางต้าจู้อึ้งไปชั่วขณะ “แกคิดว่าฉันจะตีพี่สาวแกเหรอ”