กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่เจียงรู้ดี
เธอจะไม่มีวันแต่งงานกับเขา
การที่เธอยอมเอาตัวเข้ามาหา เป็นเพราะเธอรู้สึกว่าติดค้างเขาไว้มากเกินไป ทั้งยังไม่อาจชดใช้คืนได้ จึงเลือกใช้วิธีที่โง่เขลาที่สุด เด็ดเดี่ยวที่สุด เพื่อชดใช้ให้หมดสิ้นในคราวเดียว
และหลังจากชดใช้หมดแล้ว เธอก็จะสามารถจากไปได้อย่างสบายใจ
ทว่าเขาเป็นผู้ชาย เขารู้ดียิ่งกว่าใครถึงความอยากครอบครอง ความโลภที่ซ่อนไม่มิด รวมถึงความดันทุรังและสันดานร้ายกาจที่ไม่กล้าการส่งออก
เขาไม่อยากปล่อยเธอไป ไม่อยากเลยแม้แต่น้อย
“...วันข้างหน้านายจะได้เจอกับคนที่ดีกว่านี้”
เสิ่นเนี่ยนหลับตาลง
น้ำตาไหลรินเข้าไปในเส้นผมอย่างเงียบงัน ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ลุกขึ้นนั่งแล้วสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง
“ฉันขอโทษ”