ตอนที่ 17 สหายรู้ใจยากพานพบ ชาตินี้พอแล้ว

ช่วงเช้าสอบเพียงวิชาเดียว นั่นคือภาษาจีน

เสิ่นเนี่ยนไม่ได้ส่งข้อสอบก่อนเวลา เรียงความเธอเขียนช้า ค่อย ๆ วางโครงร่างก่อน แล้วจึงเติมเนื้อหา ขัดเกลาไปทีละคำละประโยค พลอยรอจนเธอเขียนเสร็จอ่านตรวจซ้ำรอบหนึ่ง ครูคุมสอบก็เคาะโต๊ะแล้ว “นักเรียนทั้งหลาย ส่งข้อสอบได้แล้ว”

เธอเดินตามฝูงชนออกจากสนามสอบ แสงตะวันสว่างจ้าบาดตา

เหล่าผู้เข้าสอบจับกลุ่มสองสามคนเดินออกไป มีคนไปหาของกิน มีคนนั่งแทะเสบียงแห้งที่เตรียมมาเองอยู่ใต้ร่มไม้ เสิ่นเนี่ยนมองไปรอบ ๆ ไม่พบที่กินข้าวที่เหมาะใจ

“พี่เนี่ยน!”

ลู่เหอผลุนผลันออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ กระโดดมายิ้มแป้นอยู่ตรงหน้าเธอ ยื่นสองมือส่งให้ “ให้ครับ! ที่บ้านทำเอง สะอาดถูกสุขอนามัย!”