กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่เจียงจากไปแล้ว
เงาร่างของเขาเดินผ่านใต้แสงไฟสีเหลืองสลัวตรงหน้าประตูโรงเรียน เพียงพริบตาก็ลับสายตาไป
เสิ่นเนี่ยนยังคงยืนอยู่ที่เดิม
เธอพริบตา เงยหน้ามองขึ้นไปยังท้องฟ้ายามราตรี ยกมุมปากยิ้มออกมาบางเบา ไม่รู้เพราะเหตุใด น้ำตากลับรินไหลลงมา
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังแว่วมาจากด้านข้าง
ไม่ใช่สายลม
เสิ่นเนี่ยนหันหน้าขวับไปมองทันที
เฉียนไฉเสียยืนอยู่ไม่ไกล ในมือถือตำราเรียนเอาไว้
“ครู......”
“ฉันยืนอยู่ตรงนี้พักหนึ่งแล้ว” เฉียนไฉเสียพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เป็นพวกเธอเองที่ไม่ทันสังเกตเห็นฉัน”