ตอนที่ 6 เงินสงเคราะห์ของลุงเขย

ลู่เจียงขี่จักรยานมา ไม่ได้เอากรงเป็ดมาด้วยเลยสักนิด

แต่เป็ดสองร้อยกว่าตัว เลี้ยงมาจนถึงปลายปี ก็เป็นช่วงที่ถึงกำหนดส่งขายพอดี หวังชุนหลานไม่สนว่าเขาจะเอามาหรือไม่ ขอแค่ขายออกไปได้เร็วหน่อยก็พอ ยิ่งเก็บไว้อีกหนึ่งวัน ก็ยิ่งกินธัญพืชในบ้านไปอีกหนึ่งวัน

ยืมกรงเป็ดมาจากบ้านต่าง ๆ

เป็ดถูกต้อนกลับเข้าไปในเล้าเป็ดอีกครั้ง คนทั้งครอบครัวก็เริ่มวุ่นวายกันยกใหญ่

ฟางต้าจู้กับฟางชิงซานรับหน้าที่จับเป็ด ลู่เจียงกับหวังชุนหลานดูตาชั่ง เสิ่นเนี่ยนถือสมุดจดบัญชี ฟางชิงสุ่ยรับหน้าที่จับเป็ดยัดใส่กรงเป็ด

ลู่เจียงหิ้วเป็ดขึ้นมาตัวหนึ่ง กะน้ำหนักดู “สองจินเจ็ดเหลียง”

หวังชุนหลานยื่นหน้าเข้าไปดูตาชั่ง “ถึงพิกัดไหม อย่ามากดตาชั่งฉันนะ”

ลู่เจียงไม่พูดจา ยกคันชั่งให้สูงขึ้นเพื่อให้เธอดู

คนข้าง ๆ หัวเราะพลางพูดขึ้น “นี่หลานชายแท้ ๆ ของเธอนะ ยังกลัวจะโกงตาชั่งเธออีกเหรอ”