ตอนที่ 5 ได้เรียนหนังสือแล้ว

ฟางต้าจู้ยกเท้าขึ้นจากน้ำเย็น เหยียบลงบนหน้ารองเท้า แล้วถามเช่นกัน “เธอเอาเงินมาจากไหน”

ในภูเขาใหญ่ไม่มีรายได้อื่นเลย ขายสมุนไพร ขายของป่าจากภูเขา เงินก็ล้วนเป็นหวังชุนหลานเก็บไว้ตลอด เธอคุมเงินแจ เด็ก ๆ ไม่มีใครแตะต้องได้สักคน

เสิ่นเนี่ยนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า เกี่ยวเชือกแดงเส้นเก่าเส้นหนึ่งออกมาจากด้านใน

“วันนี้ไปตัวเมืองอำเภอ ขายจี้หยกไปแล้ว”

สายตาของหวังชุนหลานจับจ้องไปที่เชือกแดงเส้นนั้น ชะงักไปครู่หนึ่ง เชือกเส้นนี้เธอจำได้ เสิ่นเนี่ยนสวมติดตัวมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่อาบน้ำก็ไม่เคยถอด เธอเคยถาม ฟางต้าจู้บอกว่าเป็นของที่เสิ่นหวยหย่วนทิ้งไว้ให้ ไม่มีราคาค่างวด เป็นแค่หยกเนื้อหยาบคุณภาพต่ำก้อนหนึ่ง

เธอเชื่อตามนั้น

แต่หยกไร้ราคา ใครกันจะรับซื้อ เงินยังพอให้เธอเรียนหนังสืออีก

ฟางต้าจู้มองเชือกแดงเส้นนั้น ครู่ใหญ่พูดอะไรไม่ออก