ตอนที่ 4 ไม่ต้องให้ทางบ้านออกเงิน

ใกล้จะมองเห็นเจ้อกูอ่าวแล้ว

เงาร่างคนหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กเดินเลี้ยวมาจากทางเวิ้งเขา ลำแสงจากไฟฉายกวาดไปมาบนพื้น เสียงพูดคุยก็แว่วตามมาด้วย

“พี่สาวคงไม่ถูกจับไปที่สำนักความมั่นคงสาธารณะ ถูกเจ้าหน้าที่ความมั่นคงสาธารณะกักตัวไว้เพราะคิดว่าเป็นพวกผู้เร่ร่อนผิดถิ่นหรอกนะ”

“มีออกจดหมายแนะนำตัวไปแล้ว”

“ปู่ทวดใหญ่ยอมออกให้เหรอ”

“คราวนี้ยอมออกให้”

เสิ่นเนี่ยนจำเสียงได้ เป็นฟางชิงซานกับฟางชิงสุ่ย

ทางนั้นก็ได้ยินเสียงจักรยานเช่นกัน ลำแสงไฟฉายส่องมาที่ใบหน้าของเธอ ก่อนจะตะโกนขึ้นทันที “พี่สาว! พี่สาวนี่นา!”

แสงไฟส่ายไปมาอีกครั้ง ส่องไปโดนลู่เจียง

“มีพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนโตด้วย!”