เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 250 เทพบุตรชวนหดหู่กลับมาแบบจำกัดเวลา
เมื่อเสียงท้ายของเจียงสวินสิ้นสุดลง ในหอประชุมก็เงียบสงัดไปหลายวินาที
“อย่าหันกลับมามองฉันเลย ที่รัก”
คำร้องสองสามคำสุดท้ายของท่อนนี้ราวกับยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศไม่จางหายไป
เสิ่นวั่งซึ่งนั่งอยู่เยื้องไปทางด้านหลังห้าหกแถว เอนกายพิงพนักเก้าอี้แน่นิ่งไม่ไหวติง
สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังตำแหน่งบนเวทีที่เจียงสวินเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ ทว่าแววตากลับเลื่อนลอย ราวกับกำลังมองไปยังที่ที่แสนไกล
เฉิงเนี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ ก้มหน้า นิ้วมือกำชายกระโปรงไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
หัวไหล่สั่นเทาน้อย ๆ เพียงเล็กน้อย หากไม่สังเกตให้ดีก็แทบมองไม่เห็น
เสิ่นวั่งรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวข้างกาย มือขวาของเขายกขึ้นจากหัวเข่า ลังเลอยู่ชั่วครู่ จากนั้นจึงวางลงบนหลังมือของเฉิงเนี่ยนเบา ๆ
มือของเฉิงเนี่ยนเย็นเฉียบ