กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 249 «พวกเราที่มาทีหลัง»
เสียงร้องของเจียงสวินยังคงดำเนินต่อไป
“แล้วยังไงต่อ
จริง ๆ ชีวิตฉัน ก็ยังพอไหวอยู่นะ
เว้นแต่บางช่วงเวลา ที่ความทรงจำถาโถมเข้าใส่
ยังโชคดีที่มีน้ำตา ช่วยเจือจางความขมขื่น”
ทำนองท่อนนี้ใกล้เคียงกับท่อนแรก แต่ในน้ำเสียงของเจียงสวินกลับเพิ่มความรู้สึกบางเบาที่ราวกับถูกกาลเวลาขัดเกลามา
ท่อนหลักท่อนที่สองคือการตอบกลับท่อนแรก
เธอบอกว่าเธอสบายดี ฉันก็บอกเธอว่าฉันยังพอไหว
แต่คำว่า “ก็ยังพอไหวอยู่นะ” กลับตามหลังมาติด ๆ ด้วย “เว้นแต่บางช่วงเวลาที่ความทรงจำถาโถมเข้าใส่”