กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 146 ราชันเพลงหลินอี้ฮวามาเยือน
เมื่อได้ยินประโยคที่ว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ไป ไม่เลิกรา ไม่ปล่อยมือ ไม่โบกมือลา”
น้ำตาของเสิ่นเวยก็ร่วงเผาะลงมา
ความจริงแล้ว ในวันที่เลิกรากัน ตัวเธอเองอยากจะรั้งไว้แท้ ๆ
แต่กลับพูดคำว่า “งั้นก็พอแค่นี้เถอะ” ออกไปเพียงเพราะทิฐิประชดประชัน
ทั้งที่ไม่อยากเดินจากไป แต่กลับเป็นฝ่ายหันหลังให้ก่อน
หากในตอนนั้นเธอกล้าหาญกว่านี้อีกนิด พูดคำว่า “ฉันไม่ไป” ออกไปล่ะ?
ตอนจบจะไม่เหมือนเดิมใช่ไหม?
เสิ่นเวยไม่รู้
แต่เธอพลันตระหนักได้ว่า สิ่งที่เธอกลัวไม่ใช่การสูญเสียคนคนนั้นไป หากแต่กลัวการเผชิญหน้ากับตัวเองที่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากรั้งไว้ต่างหาก