ตอนที่ 146 คนไข้

“เอาละ อย่าให้โดนน้ำ แล้วก็อย่าใช้มือข้างนี้ทำงานหนักนะ อีกสามสี่วันค่อยมาเปลี่ยนยาอีกรอบ ก็น่าจะเกือบสมานดีแล้ว”

เจียงชิงฉือเก็บโพวิโดนไอโอดีนกับก้านสำลีเข้าที่ เอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เซิ่งหลีมองดูมือของตัวเองที่พันผ้าไว้อย่างเรียบร้อย พลางแลบลิ้นออกมา “แฮะ ๆ ฉันทราบแล้วค่ะ!”

สหายเจียงคนนี้ฝีมือชำนาญมาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมืออาชีพ ไม่นึกเลยว่าคนที่เก่งกาจขนาดนี้ ทั้งคำพูดและการกระทำจะอ่อนโยนถึงเพียงนี้

เธอใช้ชีวิตอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวและกองทัพมาตลอดหลายปี คนที่ต้องพบเจอก็มักจะไม่ค่อยระวังตัว พูดจาเสียงดังลั่นกันทั้งนั้น

ราวกับโทรโข่งอย่างไรอย่างนั้น