กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ไช่เหยียนก็ยิ้มพลางพยักหน้าอยู่ด้านข้าง “รอหัวหน้าจีบพี่สะใภ้ติดแล้ว อย่าลืมเลี้ยงข้าวพวกผมมื้อใหญ่นะ ขอเป็นกับข้าวฝีมือหัวหน้านั่นแหละ ผมอยากกินมาตั้งนานแล้ว”
ลู่เจิงหมิงยิ้มแล้วพยักหน้า “ได้ แน่นอน!”
ในห้องผู้ป่วยมีเสียงหัวเราะอันเปิดเผยและจริงใจของทั้งสามคนดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งอบอุ่นและครึกครื้น ขับไล่ความเงียบเหงาเยียบเย็นในโรงพยาบาลไปจนหมดสิ้น
ลู่เจิงหมิงนั่งอยู่ข้างเตียง พูดคุยสารทุกข์สุกดิบกับห่าวเหว่ยและไช่เหยียนต่ออีกครู่หนึ่ง ถึงได้ลุกขึ้นเตรียมจะกลับ
ไช่เหยียนบอกห่าวเหว่ยว่าจะออกไปส่ง ลู่เจิงหมิงคิดจะปฏิเสธ แต่ไช่เหยียนกลับขยิบตาให้เขาไม่หยุด
เขาจึงจำยอมถูกอีกฝ่ายดันตัวออกมาแบบกึ่งรับกึ่งสู้