ตอนที่ 147 ข้อเคลื่อน

มือของเธอสั่นเทาอย่างรุนแรง แขนที่โอบกอดลูกไว้รัดแน่น ราวกับว่าหากคลายมือลงแม้เพียงนิด ลูกก็จะมีอันเป็นไป น้ำตาไหลร่วงเผาะราวกับลูกแก้วขาดสาย ละล่ำละลักอ้อนวอนทั้งน้ำตา “เขา… เขาปีนต้นไม้ แล้วตกลงมาจากต้นไม้ แขนเหมือนจะหักแล้ว สหายเจียง คุณต้องช่วยเขาให้ได้นะ ไม่อย่างนั้นฉันคงจบสิ้นแล้ว ฉันจบเห่จริง ๆ แน่…”

เจียงชิงฉือไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอยื่นมือออกไปประคองข้อศอกของหม่า จู่หมิงเบา ๆ ปลายนิ้วค่อย ๆ กดคลึงลงไป น้ำเสียงเย็นชาแต่หนักแน่นมั่นคง

“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ให้ฉันตรวจดูก่อนค่ะ” กลิ่นอายความเยือกเย็นสุขุมของเธอ ทำให้หลินชุนลี่ที่ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกค่อย ๆ สงบลงได้บ้าง