บทที่ 167: ตามหานครเอ้อหลัวไห่ ดวงตาทลายมายาระดับสูงสุดมองข้ามแดนมายา

บทที่ 167: ตามหานครเอ้อหลัวไห่ ดวงตาทลายมายาระดับสูงสุดมองข้ามแดนมายา

เข็มทิศทองเหลืองหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง

ส่งเสียงครูดโลหะเบาๆ

หมอกหนาบิดเบี้ยวที่ก้นบันไดกลิ้งตัวราวกับมีชีวิต

หมอกสีเทาขาวเลื้อยขึ้นมาตามขั้นบันไดหิน

พันรอบรองเท้าบู๊ตทหารของหูปาอี

พาความเย็นชื้นเสียดกระดูกมาด้วย

ซูเฉินเดินนำอยู่หน้าสุด

รองเท้าผ้าใบเก่าเหยียบลงบนขั้นบันไดหินที่มีมอสขึ้นปกคลุม

เกิดเสียงฝีเท้าทึบหนัก