บทที่ 168: เทพโบราณแห่งมิติจินตภาพ? ก็แค่สิ่งมีชีวิตสี่มิติเท่านั้น

บทที่ 168: เทพโบราณแห่งมิติจินตภาพ? ก็แค่สิ่งมีชีวิตสี่มิติเท่านั้น

ขอบรอยแยกมิติมีสายฟ้าสีดำวูบวาบอยู่

“เปรี๊ยะ”

ประกายไฟเส้นเล็ก ๆ แล่นพล่านไปทั่วความว่างเปล่า

กลิ่นไหม้ฉุนจัดของโอโซนอบอวลอยู่ในอากาศ

กลิ่นนี้ฉุนแสบจมูกจนทำให้ดวงตาระคายเคือง

ดวงตายักษ์ประหลาดที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำจ้องมองทุกคนบนแท่นบูชาเขม็ง

ดวงตายักษ์มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับรถบรรทุกหนักสองคัน

พื้นผิวลูกตาถูกเคลือบด้วยเมือกกึ่งโปร่งแสงขุ่นมัวชั้นหนึ่ง

มันค่อย ๆ กลอกไปมาอยู่ในรอยแยก