บทที่ 166: เจาะลึกวิหารวัฏสงสาร จับปาหลู่ผู้กลืนกินบาปมาฝึกเป็นสุนัขเลี้ยง

บทที่ 166: เจาะลึกวิหารวัฏสงสาร จับปาหลู่ผู้กลืนกินบาปมาฝึกเป็นสุนัขเลี้ยง

ภายในวิหารวัฏสงสารที่ทรุดโทรมอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นรุนแรง

กลิ่นนั้นเหมือนหนูตายที่หมักไว้นานกว่าสิบปี ผสมกับกลิ่นอับชื้นของเชื้อรา

กลิ่นเหม็นพุ่งตรงเข้าไปในโพรงจมูก

อู๋เสียยกมือปิดปากกับจมูก ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมา

ลำแสงสีขาวเย็นจากไฟฉายส่องกระทบคานหลังคา

สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีขนสีขาวปกคลุมทั่วร่างส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ จากลำคอราวกับสัตว์ป่า

“ครืดคราด—”

เสียงนั้นสะท้อนไปทั่ววิหารอันกว้างโล่ง แฝงสัญชาตญาณกระหายเลือดเข้มข้น

สัตว์ประหลาดคลายกรงเล็บแหลมคมที่เกาะคานหลังคาออก