บทที่ 145: ฝ่าหุบเขาหัวควายเข้าไป หมอกพิษร้ายแรงถูกเป่ากระจายด้วยลมหายใจเดียว

บทที่ 145: ฝ่าหุบเขาหัวควายเข้าไป หมอกพิษร้ายแรงถูกเป่ากระจายด้วยลมหายใจเดียว

นิ้วมืออันสั่นเทาของพ่อเฒ่าพานหม่า ชี้ไปยังภูเขาลึกที่อยู่ไกลออกไป

ปลายนิ้วเปื้อนโคลนน้ำสีเหลืองน้ำตาล

มันสั่นระริกราวกับกิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว

ทุกคนมองไปตามทิศทางที่นิ้วของเขาชี้

ใจกลางเทือกเขาสือว่านต้าซานอบอวลไปด้วยหมอกหลากสีชั้นหนึ่ง

หมอกสีแดงสลับเหลืองหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด

ราวกับม่านสีขนาดมหึมาผืนหนึ่งที่คลุมป่าทั้งผืนไว้แน่นหนา

แผ่กลิ่นอายประหลาดจนบอกไม่ถูก

พานหม่าค่อยๆ คลานลุกขึ้นจากพื้นโคลน