กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 146: มี่ลั่วถัวในป่าทึบ มนุษย์ในหิน? ทุบจนกลายเป็นผงหินปูน
เสียงแตกร้าวชวนเสียวฟันดังออกมาจากผนังหิน
“แกร๊กๆ แกร๊กๆ”
เสียงนั้นดังถี่และสับสนวุ่นวาย
ราวกับสิ่วเหล็กขึ้นสนิมนับไม่ถ้วนกำลังเจาะกระแทกหินแข็งพร้อมกัน
บนพื้นผิวผนังหินสีดำสูงชันทั้งสองฝั่ง แผ่นหินก้อนใหญ่เริ่มนูนออกมา
รอยแยกลึกปรากฏขึ้นตามขอบแผ่นหิน
จากก้อนหินที่ดูธรรมดาเหล่านั้น ค่อยๆ ลอกเผยโครงร่างมนุษย์ประหลาดออกมาทีละร่าง
พ่อเฒ่าพานหม่าทรุดนั่งอยู่บนพื้นโคลน
เขามองเงาร่างมนุษย์ที่นูนออกมาจากผนังหิน ก่อนเสียงกรีดร้องแหลมผิดเพี้ยนจะหลุดจากลำคอ