บทที่ 10: เข้าสู่เขตไป๋ซา ซูเฉินมาพักร้อนอยู่ที่นี่หรือไง

บทที่ 10: เข้าสู่เขตไป๋ซา ซูเฉินมาพักร้อนอยู่ที่นี่หรือไง

ดวงอาทิตย์ของเขตไป๋ซาเป็นเหมือนเตาพิษที่คว่ำลงมา

ผืนทรายสีขาวใต้เท้าสะท้อนแสงจ้าบาดตา อู๋เสียรีบดึงแว่นกันลมลงมาปิดกั้นแสงสะท้อนที่แทบทำให้ตาบอด

รองเท้าทหารหุ้มข้อสูงเหยียบลงบนผืนทราย เกิดเสียงกรอบแกรบแห้งผาก

อุณหภูมิบนผิวทรายสูงอย่างน้อยหกสิบองศา แม้มีพื้นยางหนารองอยู่ ฝ่าเท้าก็ยังร้อนจนเจ็บแสบ

ราวกับกำลังเหยียบแผ่นเหล็กที่ถูกเผาจนแดงฉาน

หลีชู่เดินโซเซ ก้าวหนึ่งลึกก้าวหนึ่งตื้น

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งแตก กลิ่นสนิมแผ่ซ่านตรงปลายลิ้น

ริมฝีปากแตกเป็นแผลเลือดลึกสองรอย

คลื่นความร้อนบิดเบือนขอบเนินทรายที่อยู่ไกลออกไปจนเป็นริ้วคล้ายคลื่น