บทที่ 5: โลกทัศน์ของอู๋เสียพังทลาย เพราะดันไปหาเรื่องตัวปัญหาตัวพ่อเข้า

บทที่ 5: โลกทัศน์ของอู๋เสียพังทลาย เพราะดันไปหาเรื่องตัวปัญหาตัวพ่อเข้า

สายฝนไหลย้อยลงมาตามชายคา

เศษไม้จากประตูใหญ่ที่แตกกระจายเกลื่อนอยู่ในโถง บางชิ้นยังมีกลิ่นอับชื้นของรา

ซูเฉินยืนอยู่ด้านในธรณีประตู

เขาเอียงศีรษะ ยกมือขึ้นตบเศษไม้บนไหล่เสื้อนักเรียน

สายกระเป๋าผ้าใบสีซีดจากการซักเลื่อนลงมาครึ่งหนึ่ง เขาจึงยกมันขึ้นพาดไหล่ตามเดิม

เขาใช้พื้นรองเท้าถูคราบโคลนกับแผ่นหินสีเขียว ท่าทางเชื่องช้าไม่รีบร้อน

ภายในโถงเงียบกริบ

ตอนกระโดดเมื่อครู่ คนตาบอดชุดดำทำให้ขาข้างที่บาดเจ็บพลอยเจ็บขึ้นมา ตอนนี้เขาใช้ขาข้างเดียวพิงเคาน์เตอร์ไม้แดง แล้วค่อย ๆ ถอยเข้าไปในเงามืดครึ่งเมตร