บทที่ 4: คนตาบอดชุดดำหน้าบวมช้ำ: เขาไม่ใช่มนุษย์!

บทที่ 4: คนตาบอดชุดดำหน้าบวมช้ำ: เขาไม่ใช่มนุษย์!

เย็นวันถัดมา หางโจว

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนห่าใหญ่ใกล้จะตกเต็มที

ในห้องโถงของอู๋ซานจวีไม่ได้เปิดไฟเพดาน มีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะสีเหลืองสลัวบนเคาน์เตอร์ที่ยังส่องอยู่

อากาศร้อนอบอ้าว พัดลมเหนือศีรษะส่งเสียงหึ่ง ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

อู๋เสียนั่งพิงเก้าอี้ไท่ซือไม้แดง ในมือถือชาต้าหงเผาที่เพิ่งชงเสร็จ

ไอร้อนสีขาวลอยกรุ่นจากน้ำชา พร้อมกลิ่นหอมเข้มข้นของหินผาและดอกไม้

เขากำลังรอข่าวจากปักกิ่ง

คำนวณจากเวลาแล้ว นายท่านตาบอดน่าจะตรวจสอบเบื้องลึกเสร็จไปนานแล้ว

อู๋เสียเป่าใบชาที่ลอยอยู่ ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจ่อริมฝีปาก