บทที่ 6: ถีบประตูอู๋ซานจวี—ไปทะเลทราย พาฉันไปด้วยคน

บทที่ 6: ถีบประตูอู๋ซานจวี—ไปทะเลทราย พาฉันไปด้วยคน

ลูกเหล็กอัปลักษณ์กดทับอยู่บนโต๊ะไม้ฮวางฮวาหลี

เพราะหน้าโต๊ะเอียง ลูกเหล็กจึงกลิ้งไปข้างหน้าอีกหนึ่งจุดห้าเซนติเมตร

มันกระแทกดัง “เคร้ง” ก่อนจะติดอยู่ในรอยบุ๋มวงกลมสีแดงบนแผนที่และหยุดนิ่งสนิท

บนผิวลูกเหล็กยังมีรอยขรุขระจากแรงบีบของนิ้วมือหลงเหลืออยู่

อู๋เสียเอนพิงเก้าอี้ไท่ซือ

เขาหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

ความแสบแล่นมาจากรูขาดบนขากางเกงที่ถูกบุหรี่ต้าเฉียนเหมินเผาทะลุ ผิวหนังถูกลวกจนพองเป็นตุ่มน้ำ

ความเจ็บนี้กลับช่วยให้เขาได้สติขึ้นมาหลายส่วน

เขาจ้องลูกเหล็กตรงหน้า