บทที่ 279 ข้อเท้าแพลง

บทที่ 279 ข้อเท้าแพลง

หลินเฉินลองกะน้ำหนักไก่ป่าตัวนี้ดูอย่างละเอียด ก็พบว่ามันมีเนื้อแค่ไม่กี่ขีด ไม่พอยาไส้ให้พวกเขาทั้งห้าคนแบ่งกันกินคนละสองคำด้วยซ้ำ

ถ้าอยากจะกินให้อิ่มท้อง ก็ยังต้องออกล่าต่อ

ตอนนั้นเอง หวังเยวี่ยรั่วเซียงที่ตามหลังมาก็เบียดเข้ามาพูดว่า "ให้ฉันดูหน่อยสิ!"

เธอพินิจมองไก่ป่าในมือหลินเฉินที่แทบไม่มีแรงดิ้นแล้วด้วยความตื่นเต้น

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้เห็นไก่ป่าตัวเป็นๆ ในชีวิตจริง แถมยังได้มาจากการออกล่าร่วมกันของทุกคนอีกด้วย

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ออกแรงอะไรเท่าไหร่ แต่หลินเฉินเป็นนักเรียนของเธอ หลินเฉินล่าได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับอาจารย์อย่างเธอล่าได้หรอกน่า