บทที่ 280 กลางวันคิดคำนึง

บทที่ 280 กลางวันคิดคำนึง

เป็นไปตามคาด พอกว่าหลินเฉินจะแบกหวังเยวี่ยรั่วเซียงกลับมาถึงที่พักชั่วคราว ข้อเท้าของหวังเยวี่ยรั่วเซียงก็บวมเป่งเป็นลูกมะนาวไปแล้ว

หลินเฉินไม่ได้ถามเธอว่าเจ็บเท้าไหม หลังจากทายาน้ำมันดอกคำฝอยเสร็จ เขาก็นั่งยองๆ ลงตรงหน้าเธอ แล้วเอ่ยถามช้าๆ "อาจารย์รั่วเซียง สภาพคุณในตอนนี้ จะอยู่ต่อ หรือจะให้ผมพาคุณขึ้นลงเขากลับไปครับ"

หวังเยวี่ยรั่วเซียงตอบอย่างหนักแน่น "ก็ต้องอยู่ต่อสิคะ"

หลินเฉินพยักหน้าตามที่คาดไว้ เขารู้อยู่แล้วว่าด้วยนิสัยของอาจารย์หวังเยวี่ยรั่วเซียง ไม่มีทางยอมกลับไปดื้อๆ แบบนี้แน่

ต่อให้เพื่อสามพี่น้องจั่วเถิง เธอก็ไม่ยอมจากไปง่ายๆ หรอก