บทที่ 177 ยังไงก็ไม่ยกโทษให้หรอก

บทที่ 177 ยังไงก็ไม่ยกโทษให้หรอก

ระหว่างทางกลับบ้าน หลินเฉินกางฝ่ามือออกมากะขนาดอย่างจนใจ

แม้ว่าในแง่ของความเป็นจริงเขาจะเป็นฝ่ายเอาเปรียบอีกฝ่าย แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองแอบไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้าง

เพราะเขารู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะไม่ได้แตะโดนอะไรเลย จู่ๆ ถึงรู้สึกเหมือนคว้าได้แต่ความว่างเปล่า

อาจจะเป็นเพราะซีเหยี่ยถงกับเฉียนเต่าหลินจื่อล่ะมั้ง...

ทำให้ตอนนี้ประสาทสัมผัสของหลินเฉินทื่อลงไปหมด

เดินไปเดินมา หลินเฉินก็รู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรไปอย่าง... เขาเหมือนจะลืมซื้อเครื่องประดับให้เฉียนเต่าอินนี่นา!

แต่ซื้อให้ยัยบื้ออินช้าไปหน่อย ยัยนั่นคงไม่คิดมากหรอกมั้ง...