กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 173 ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก
หวังเยวี่ยรั่วเซียงขอถอนคำพูดเมื่อครู่ สิ่งที่หลินเฉินมองไม่ใช่เรื่องบ้าบออะไรสักนิด...
เพียงแต่ว่า... เดี๋ยวนี้นักเรียนตัวแสบคนนี้ถึงกับไม่คิดจะเสแสร้งแกล้งทำเลยเหรอ?
"นายกำลังมองอะไรอยู่น่ะ!"
หวังเยวี่ยรั่วเซียงรู้สึกว่าเมื่อก่อนตัวเองคงตามใจหลินเฉินมากเกินไป ถึงได้ไม่มีความเคารพอาจารย์เลยสักนิด ตอนนี้ถึงเวลาต้องกอบกู้ศักดิ์ศรีของความเป็นครูกลับคืนมาแล้ว!
หลินเฉินได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่รู้จะพูดยังไงดี เรื่องนี้เป็นความผิดของเขาจริงๆ
เอาเข้าจริงเมื่อคืนยังไม่ค่อยหนำใจเท่าไหร่ ดอกไม้ที่เพิ่งผลิบานยังบอบบางเกินกว่าจะรับการโหมกระหน่ำไหว
ดังนั้นพอหวังเยวี่ยรั่วเซียงหันหลังให้เมื่อกี้เขาเลยอดใจไม่ไหว ไม่นึกเลยว่าพอเธอหันขวับกลับมาก็เห็นเข้าเต็มสองตา
ถูกจับได้คาหนังคาเขาจนได้
"แค่ชื่นชมความงามครับ ชื่นชมเฉยๆ" หลินเฉินอึกอักอยู่นานกว่าจะหลุดประโยคนี้ออกมาได้