บทที่ 172 อาจารย์ไม่ได้ซึนเดเระสักหน่อย

บทที่ 172 อาจารย์ไม่ได้ซึนเดเระสักหน่อย

ปกติเวลาเลิกเรียนในห้องเรียน มักจะมีภาพที่อาจารย์กับนักเรียนโค้งคำนับบอกลากันอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ ยิ่งทางฝั่งญี่ปุ่นก็ยิ่งให้ความสำคัญกับธรรมเนียมแบบนี้มากกว่านิดหน่อย

หวังเยวี่ยรั่วเซียงโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วรีบพูดบอกลานักเรียนทุกคนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไม่ได้โบกมือลาพร้อมส่งเสียงหวานนุ่มนวลเหมือนอย่างเคย แล้วก็รีบชิ่งหนีไปแบบนั้นเลย

ตอนเดินออกไปยังอุตส่าห์เอาแผนการสอนไปบังไว้ข้างหลังก้นตัวเอง ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังระวังใครอยู่

หลินเฉินเบิกตากว้าง นี่อาจารย์รั่วเซียงกลัวว่าเขาจะใช้สายตาลามกแอบมองเธอหรือไง?

นี่มันไม่ไว้ใจกันชัดๆ เลยนี่หว่า!

ปกติเขาก็มองอย่างเปิดเผยผ่าเผยมาตลอดไม่ใช่หรือไง

แถม... พออาจารย์รั่วเซียงทำเป็นไม่ยอมให้มองแบบนี้ เขากลับยิ่งรู้สึกอยากมองขึ้นมาซะงั้น...