บทที่ 174 ใส่ใจความรู้สึกของกันและกัน

บทที่ 174 ใส่ใจความรู้สึกของกันและกัน

หลินเฉินบอกลาหวังเยวี่ยรั่วเซียงสั้นๆ แล้วก็มุ่งหน้าไปหาปู้พั่วเซิ่งอี

การที่เขาหน้าหนาตามหวังเยวี่ยรั่วเซียงกลับมาถึงหอพักเพื่อขอฝากท้องกินข้าวฟรีนั้นทำไปเพื่ออะไร ก็เพื่อความรู้สึกแบบนี้ระหว่างกันไม่ใช่หรือไง

ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกกุ๊กกิ๊กคลุมเครือ หรือความรู้สึกคุ้นเคยรู้ใจจนถึงขั้นต่อให้นั่งกินข้าวดูโทรทัศน์ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำก็ยังสบายใจ

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ต้องคอยประคับประคองรักษาไว้

ผู้หญิงส่วนใหญ่มักใช้อารมณ์ความรู้สึกนำทาง

คุณอาจจะบอกว่าคุณกับพวกพี่น้องเพื่อนซี้ผู้ชายคงไม่เป็นแบบนี้ ต่อให้ไม่ได้เจอกันเป็นสิบกว่าปี พอกลับมาเจอกันอีกครั้งแค่มองตาก็ยังเข้าใจกันเหมือนเดิม

แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่อาจไม่เป็นอย่างนั้น