บทที่ 153 ผมอยากเรียนด้วย!

บทที่ 153 ผมอยากเรียนด้วย!

"ฮัลโหล หลินเฉิน อยู่ไหม

ตอนนี้ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง"

น้ำเสียงนุ่มนิ่มหวานละมุนของซีเหยี่ยถงดังแว่วมาจากปลายสาย แม้เสียงจะเบาจนแทบเหมือนยุงบินหึ่งๆ แต่หลินเฉินกลับสัมผัสได้ถึงความพึ่งพาและเป็นห่วงเป็นใยในตัวเขาอย่างลึกซึ้ง

เพราะการที่เด็กสาวผู้เก็บตัวอย่างซีเหยี่ยถงจะโทรศัพท์มาหาเพื่อแสดงความห่วงใยแฟนหนุ่มอย่างเขาโดยเฉพาะนั้น นับเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยสำหรับเธอ

"ผมอยู่ที่นี่สบายดีอยู่แล้ว ก็ส่งรูปตอนเที่ยวที่นี่ไปให้ดูแล้วไง แค่ว่าทางนี้มีเพื่อนผู้ชายอยู่ด้วย ไว้คราวหน้าจะพาพวกเธอออกมาเที่ยวด้วยกันนะ" หลินเฉินพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นธรรมชาติที่สุด

เพื่อไม่ให้ยัยเด็กขี้กังวลที่ชอบคิดมากวันละแปดตลบอย่างซีเหยี่ยถงต้องคิดฟุ้งซ่าน