บทที่ 152 อยากเรียน

บทที่ 152 อยากเรียน

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ปวดระบมไปทั้งตัว หลินเฉินคงอยากจะลงสนามไปขอคำชี้แนะจากปู้พั่วเซิ่งอีด้วยตัวเองจริงๆ แต่ตอนนี้ทำได้แค่นั่งดูให้พอหายอยากไปก่อน

แต่อย่างนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ได้นั่งดูสาวสวยต่อสู้ในระยะประชิดก็นับเป็นเรื่องเจริญหูเจริญตาอยู่แล้ว

จากนั้นปู้พั่วเซิ่งอีก็เริ่มฝึกสมรรถภาพร่างกายและฝึกท่าทางพื้นฐานต่อ

ส่วนหลินเฉินก็นั่งมองอยู่ข้างๆ

ที่จริงเวลานี้เขาน่าจะรู้ความแล้วกลับห้องไปนอนได้แล้ว

แต่เขายังมีคำถามเล็กๆ ข้อหนึ่งที่อยากถามปู้พั่วเซิ่งอี

"เธอเก่งขนาดนี้ ทำไมยังไปสอนเรื่องพื้นฐานพวกนั้นในชมรมอยู่อีกล่ะ... ฉันหมายถึง ทำไมเธอถึงไปอยู่รวมกับพวกเด็กเบียวพวกนั้นได้ มีอะไรที่ฝืนใจอยู่หรือเปล่า"