บทที่ 119 คนมาถึงแล้ว

บทที่ 119 คนมาถึงแล้ว

เป่ยหว่านซิ่วก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยรองเท้าส้นสูงอย่างไม่รีบร้อน

เสียงดังกึกๆ เป็นจังหวะ ฟังดูแล้วให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

ยิ่งเมื่อเข้ากับชุดมินิสเกิร์ตสายเดี่ยวรัดรูปของเป่ยหว่านซิ่ว สีหน้าอันน่าเกรงขามโดยไม่ต้องเกรี้ยวกราด ไฝดำเม็ดเล็กทรงเสน่ห์ตรงหางตา และแววตาอันเย็นชา

ใครที่ชอบสาวสวยสไตล์พี่สาวเห็นเข้าคงถือเป็นบุญตาน่าดู

เป่ยหว่านซิ่วเคาะประตู ทว่าดูเหมือนเธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเฉียนเต่าหลินจื่อเคยบอกไว้ว่าย้ายบ้านแล้ว

ย้ายไปอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเฉียนเต่าหลินจื่อถึงทำเรื่องยุ่งยากเกินจำเป็น หรือว่าบ้านฝั่งตรงข้ามจะมีสภาพดีกว่าและค่าเช่าถูกกว่ากันนะ