กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 79 นี่แหละคือนิยามของฉัน
"ซีเหยี่ยถง บ้านเธออยู่ตรงไหนเหรอ ทำไมยังเดินไม่ถึงสักที" หลินเฉินเอ่ยถามซีเหยี่ยถงในอ้อมแขน
"อ๊ะ~"
"คือว่า... คือว่า เหมือนพวกเราจะเดินเลยมาแล้วค่ะ" ซีเหยี่ยถงพูดขึ้นอย่างเขินอาย
"...ไม่เป็นไร พวกเราค่อยๆ เดินกัน" หลินเฉินวางซีเหยี่ยถงลงแล้วจูงมือเธอไว้
"ค่ะ"
ในตอนที่หลินเฉินยื่นมือมาจับ ซีเหยี่ยถงรีบเช็ดเหงื่อที่มืออย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ก่อนจะยื่นมือเข้าไปในฝ่ามือของหลินเฉิน
หลินเฉินยิ้มบางๆ แกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วเดินต่อไป
"ตอนนี้เธอยังทำงานพิเศษอยู่ไหม" หลินเฉินถาม