กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“สายตาที่น้องสาวลูกพี่ลูกน้องน้อยของท่านมองท่าน ช่างเหมือนสุนัขเห็นกระดูกไม่มีผิด!” ท่าทางหิวกระหายเช่นนั้นทำเอาเหวินจิ่นเกอถึงกับหนาวสั่นขึ้นมาบ้าง
“พูดจาเป็นหรือไม่ ผู้ใดคือกระดูกกัน?” เซี่ยหมิงหยวนใช้สองมือบีบแก้มของเหวินจิ่นเกอ
“เจ็บนะ บุรุษเช่นท่านไม่รู้จักถนอมบุปผาเอาเสียเลย ข้ายังจำได้ว่ายามพบกันคราแรกท่านก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่ข้า พบกันคราที่สองยังทำข้าล้มอีก!” การล้มครานั้นยังแจ่มชัดในความทรงจำของเหวินจิ่นเกอ เพียงแค่คิดก็รู้สึกเจ็บก้นขึ้นมาแล้ว~