เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ท่านอ๋อง ข้าคออ่อนไปบ้าง รู้สึกทนฤทธิ์สุราไม่ไหว ขอออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อยได้หรือไม่” พระชายาอ๋องชิ่งกุมหน้าผาก พลางแสร้งทำเป็นทรมาน
สายตาของอ๋องชิ่งมิได้จับจ้องอยู่ที่ตัวนางแม้แต่น้อย วันนี้นอกจากท่านหญิงแห่งซีเซี่ยแล้ว แคว้นอื่นก็ยังพาสาวงามมากมายมาร่ายรำถวาย เขาแทบจะมองตามไม่ทันอยู่รอมร่อ แล้วจะมีแก่ใจไปสนใจพระชายาอ๋องชิ่งได้อย่างไร
พระชายาอ๋องชิ่งมองท่าทางเช่นนั้นของเขา ก็ทำได้เพียงกลืนโทสะลงท้องไป
“เจ้าจะไปก็ไปสิ มัวจ้องข้าทำอะไรกัน ข้าก็ทรมานแทนเจ้าไม่ได้เสียหน่อย!” อ๋องชิ่งกล่าวจบก็เบือนสายตาหนีด้วยสีหน้ามึนงงไม่เข้าใจ
พระชายาอ๋องชิ่งกัดริมฝีปากล่าง สะกดกลั้นโทสะไว้ ยอบกายคารวะแล้วหมุนตัวจากไป นางเพิ่งเดินมาถึงสวน ก็ได้ยินเสียงสนทนาดังแว่วมาจากหลังภูเขาจำลอง
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นเหตุ นางจึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ และได้ยินนางกำนัลสองคนกำลังสนทนากันเข้าพอดี