กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหวินจิ่นเกอนอนอยู่ในอ้อมอกของเซี่ยหมิงหยวน นิ้วมือเรียวบางจิ้มลงบนแผงอกของเขาเป็นจังหวะ
“ยังอยากอยู่อีกหรือ” เซี่ยหมิงหยวนรวบจับมือนางไว้แล้วเอ่ยถาม
“ฮึ หลายวันหลังจากนี้ท่านอย่าหวังจะได้เข้าใกล้ตัวข้าเลย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!” เหวินจิ่นเกอส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแง่งอน
“มิใช่เจ้าอยากมีลูกหรอกหรือ ข้าไม่พยายามให้มากหน่อยจะใช้ได้อย่างไร” เซี่ยหมิงหยวนหัวเราะในลำคอพลางเอ่ย
“หิวหรือยัง ท่านอาเฉียนคงให้คนเตรียมสำรับกับข้าวไว้พร้อมแล้ว พวกเราไปตอนนี้คงพอดีกัน!” เซี่ยหมิงหยวนกล่าว
“หืม ท่านอาเฉียนรู้ได้อย่างไรว่าท่านจะเสร็จกิจเมื่อใดกัน” ท่าทางเซ่อซื่อในบางคราของเหวินจิ่นเกอทำให้เซี่ยหมิงหยวนเบิกบานใจยิ่งนัก